Wanneer de wond niet zit in wat er is gebeurd maar in wat er nooit is geweest.
In de eerste jaren van je leven leer je de wereld kennen via je zintuigen. Via de mensen die dicht bij je staan. Je leert of de wereld veilig is, of je gezien wordt. Of je mag voelen wat je voelt en of je er mag zijn zoals je bent. Die ervaringen worden opgeslagen als een blauwdruk in je zenuwstelsel. En die bepaalt hoe je je verhoudt tot jezelf en tot anderen.
Wanneer mensen het woord trauma horen denken ze vaak aan een gebeurtenis. Iets wat niet had mogen gebeuren, niet had mogen zijn. Maar ontwikkelingstrauma werkt anders. Het gaat er niet alleen over wat er is gebeurd maar het gaat er ook vooral om wat er niet is geweest.
Geen veilige plek om emoties te uiten, geen ruimte om jezelf te zijn zonder daarvoor iets in te moeten leveren. Het missen van iets is moeilijk te benoemen, want hoe praat je over iets wat er nooit was? Hoe leg je uit dat je iets mist wat je niet kent?
Veel mensen zeggen vaak: ’Ik heb toch niks ergs meegemaakt?’ ‘Mijn ouders deden hun best’ of ‘zo erg was het allemaal niet, bij anderen is het veel erger.’ En dat klopt misschien. Maar een zenuwstelsel dat nooit heeft geleerd om veilig te zijn draagt dat elke dag met zich mee. Niet als een herinnering maar als blauwdruk.
Ontwikkelingstrauma heeft niets te maken met of je ouders van je hielden. Het gaat erover wat emotioneel wel en niet beschikbaar was.
Wat gebeurt er als een zenuwstelsel nooit rust heeft leren kennen?
Als kind weet je niet of iets veilig is en dan doe je het enige wat je kan, aanpassen. Niet omdat je dat bewust kiest maar omdat verbinding voelen het belangrijkste is wat er is. En als die verbinding veilig voelt door jezelf aan te passen, dan doe je dat. Zonder het te weten zonder het te beslissen.
De aanpassingen waren er niet voor niets. Ze hielden iets in stand wat je toen nodig had. Maar de gevoelens die daarvoor opzij werden gezet verdwijnen niet. Ze zakken in je zenuwstelsel waardoor je leert gevoelens te onderdrukken. Dat wordt een tweede natuur waardoor je er later mee doorgaat ook al is het niet meer nodig.
Ontwikkelingstrauma heeft geen duidelijk beginpunt. Er is geen moment waarop het begon, het heeft zich opgebouwd in de herhaling van kleine momenten waarop iets miste. En daardoor wordt het vaak later pas opgemerkt. In relaties die uitputtend zijn, goed kunnen zorgen voor anderen maar jezelf op de tweede plek zetten. Nooit goed kunnen ontspannen ook als alles goed gaat. Dat er iets mist maar je niet precies weet wat.

Herkennen is een begin. Het begrijpen waarom je bent zoals je bent, waarom je doet wat je doet en vanuit daar leren ruimte te nemen, ruimte om jezelf te leren kennen, om jezelf te zijn. Veilig te voelen in jezelf.
Je hoefde het als kind niet alleen te dragen en je hoeft het nu niet alleen te doen.
Er is een weg terug naar jezelf. Een weg die je niet alleen hoeft te bewandelen.
Liefs,
Dariana











